امام صادق (ع) مي فرمايد : « شيعيان ما کساني هستند در شاديهاي ما شاد ، شاد و در ناراحتيهاي ما ناراحت باشند » .

 اين روزها روز جشن و شادماني و در کوچه و بازار شاهد آماده شدن براي نيمه شعبان مي باشيم .بازار مداحي و سرودها يا بهتر بگويم ترانه ها نيز داغ است .

براستي اين شادماني ها چقدر با معرفت و شناخت ائمه همراه است ؟ آيا تا کنون در مورد مداحي يا شعرهاي برخي پيشينيان با برخي شعرهاي امروزي ـ که جدا حالت يکبار مصرف دارند ـفکر کرده ايم ؟  آثار گذشته که با وجود  کلي گويي ها در اشعارشان به راستي از سر معرفت ، شعر مي سرودند. و مخاطب شعرشان اولا خود اهل بيت بوده و سپس مشتاقانو به همين خاطر هم جاودنه اند . اما آيا همه مداحين و خوانندگان ما (که تعدادشان کم نيست  در واقع به اندازه پيراهن و شلوارهاي بازار خواننده بوجود آمده ) اينگونه اند ؟

توجه به « شادماني مستمع » و يا لطايف مختلف از جمله چند دقيقه شور زدنها حداقل خسارتي که دارند وارد شدن شنونده و مداح در عالم بي خبري و غفلت نسبت به فضائل اهل بيت( عليهم السلام )و گناه اين قصوري و کوتاهي هم برعهده مداح ومستمع وهم شاعر وحتي رسانه هاست که به جاي خدمت اهل بيت و نشر فضائل آنان  … در خدمت مداح محترم و خواسته ها و رفع نيازهاي کاذب او و مستمعان جوانش قرار داده و مي دهد…..  

به اميد يک شادي اصولي ومعرفتي  و حتي يک عزاداري معرفتي ( جرا که واقعا عزا داريهاي ما هم عزاداري نيستند ) و در واقع  به اميد شيعه حقيقي بودن.